Verhalen uit de lespraktijk

Een van onze docenten, meneer Baarsma, is actief betrokken bij 'Passie op Zuid'. Passie op Zuid is een beweging van docenten die hun passie voor het werken in het onderwijs in Rotterdam Zuid willen delen. 

Met deze verhalen willen zij laten zien hoe waardevol het is om op Zuid te werken en willen zij anderen 'besmetten' met hun enthousiasme. 

Hieronder staat de nieuwste blog van meneer Baarsma. 

De gevolgen van pesten
Dat pesten grote gevolgen heeft voor diegenen die gepest worden, is uiteraard niet onbekend. Dat ook de familieleden van het pestslachtoffer lijden, weten we weliswaar, maar vaak wordt hier wat minder aandacht aan besteed. Het leek mij dan ook goed om tijdens het pestproject op school hier de aandacht op te vestigen.
Op vrijdag 25 november heb ik alle tweede klassen kennis laten maken met de moeder van een pestslachtoffer. Voor iedere klas hadden we een uur gereserveerd. Een uur waarin deze moeder het indrukwekkende verhaal over haar zoon, die inmiddels 40 jaar oud is, deelde met de kinderen.
De leerlingen luisterden ademloos en waren zichtbaar onder de indruk van alles wat deze mevrouw vertelde. Het verhaal begon met te vertellen hoe haar zoon als peuter genoot van die dingen die bijna alle jongens van die leeftijd doen: spelen, kletsen en ontdekken. Niets aan de hand dus. Het was een vrolijke en rustige jongen. Op de basisschool ging het echter helemaal fout. Vanaf groep 1 tot en met groep 8 werd hij stelselmatig gepest en de school deed, ondanks vele gesprekken, niets.
Met zo nu en dan tranen in haar ogen vertelde de moeder over deze zware jaren. Op de middelbare school werd haar zoon niet meer gepest. Hij hoorde er echter ook niet helemaal bij, maar er was wel rust. Tijdens zijn vervolgopleiding kreeg hij zelfs vrienden. Helaas is er van die vriendschappen niets meer over. Dit heeft er vooral mee te maken dat hij, door al die pesterijen, een sociale angststoornis heeft ontwikkeld, waardoor het onderhouden van vriendschappen geen doen is. En het maken vrienden en het aangaan van een relatie met een meisje was en is nog steeds niet mogelijk voor hem.
De leerlingen schrokken zichtbaar toen zij hoorden dat deze man pas sinds kort hulp heeft gezocht. 35 jaar lang heeft hij zoveel last gehad van de pesterijen en vernederingen, dat hij nooit de stap heeft durven nemen om hulp te gaan zoeken. Nu is het dan eindelijk zover en gaat hij een waarschijnlijk lange weg in van hulpverlening.
Naast deze zaken heeft de moeder ook verteld wat dit alles met haar als moeder gedaan heeft. Tot op de dag van vandaag heeft zij groot verdriet over alles wat haar zoon heeft meegemaakt. En dit vertellende kwam die emotie steeds weer duidelijk naar boven. De leerlingen reageerden respect- en begripvol.
Nadat ze het hele verhaal verteld had, kreeg de vrouw steeds weer een waarderend applaus en ontstond er een zinvol en open gesprek.
Na onze vraag: 'Wat nemen jullie mee uit dit uur?', kregen we onder andere de volgende reacties:
'Ik had niet verwacht dat pesten zo'n grote invloed zou hebben op iemand.'
'Ik heb er niet bij stilgestaan dat ook de ouders heel veel verdriet krijgen als hun kind gepest wordt.'
'Ik wil niet meer bij de zwijgende meerderheid horen. Als ik zie dat iemand gepest wordt, zal ik diegene gaan helpen.'
Door deze, en ook andere, reacties mogen we terugkijken op een indringende, zinvolle, inspirerende en leerzame morgen. Een ochtend waarvan alle aanwezigen, zoals de moeder dit vertelde, nooit meer kunnen zeggen dat zij niet wisten dat pesten mensenlevens kunnen verwoesten.


Klik hier om de andere blogs van meneer Baarsma te lezen.